Έρωντας και σταμναγκάθι

Τι σου είναι ο άνθρωπος....

Να ξεκινάς να πας και αλλού να σε βγάζει ο δρόμος....

Αλλά, κάπως έτσι δεν είναι όλα στη ζωή, σκέφτομαι. Αλλιώς τα έχεις σκεφτεί, τα έχεις προγραμματίσει, τα έχεις όλα οργανώσει και εκεί που πας να κάνεις το βήμα, όλα ανατρέπονται και βρίσκεσαι και πάλι στο πρώτο τετράγωνο, αυτό της εκκίνησης...

Έτσι έγινε εκείνη την Τετάρτη. Λέμε να πάμε κάπου να φάμε, έτσι κάπου κοντά, κάπου προσβάσιμα, κάπου οικονομικά. Παίρνουμε τηλέφωνο, κλείνουμε τραπέζι. Εμ πώς, είναι και της Εθνικιάς Εορτής ανήμερα, θα έχει κόσμο. Γιατί ο κόσμος βγαίνει. Και, αν είναι και της Εθνικιάς, βγαίνει έτι περαιτέρω που λένε. Κι εμείς τι είμαστε, κόσμος δεν είμαστε κι εμείς; Βγήκαμε το λοιπόν!

Ε, και πήγαμε. Ας πούμε ότι θα μπορούσαμε και να μην έχουμε πάρει τηλέφωνο. Ας πούμε ότι θα μπορούσαμε και να μην έχουμε κλείσει. Ας πούμε, βρε αδελφέ ότι θα μπορούσαμε και να μην έχουμε ξεμυτίσει από το σπίτι μας. Αλλά, άλλη φορά τούτα.

Αποχωρούμε το λοιπόν μεγαλοπρεπώς (τι πάει να πει ντροπή; μισή ντροπή δική τους που μόλις κάτσαμε φεύγουμε και η άλλη μισή πάλι δική τους γιατί δεν ήταν καν εκεί να πούμε σε μια ψυχή ΓΙΑΤΙ φεύγουμε). Τέλος πάντων....

Και τυχαία, στο έτσι, στο χωρίς τηλέφωνο, χωρίς κλείσιμο, χωρίς προετοιμασία βρισκόμαστε μπροστά στο κατώφλι του "Έρωντα"...

Θέλεις που ήταν πεντακάθαρο το κατώφλι του, θέλεις που μύριζε θεϊκά κάτι πολύ νόστιμο, θέλεις που ακούγονταν γέλια και, καρατσεκαρισμένο, γέλια σε φαγάδικο ακούγονται μόνο όταν το φαγητό είναι καλό, μπήκαμε...

Από τα δύο άδεια τραπέζια διαλέξαμε το ένα. Τα άλλα κατειλημμένα. 

Να βλέπεις γύρω σου, να χαίρεται το μέσα σου. Απλό, λιτό αλλά όχι άδειο, κομψό χωρίς πολλά - πολλά. Ξέρετε τώρα, αν δεν το κάνω θα σκάσω. Δηλαδή, να πλύνω και τα χέρια μου, πώς θα φάμε; Ε, πήγα στην τουαλέτα. Τα έχουμε ξαναπεί: αν η τουαλέτα δεν είναι καθαρή, γιατί να είναι η κουζίνα;

Στην προκειμένη περίπτωση, η τουαλέτα έλαμπε! 

Ήρθε και η κοπέλα για την παραγγελία. Πεντακάθαρη [η κοπέλα], μοσχομυριστή, καλοσιδερωμένη [η ενδυμασία της, όχι η κοπέλα ευτυχώς!]

- Σαλάτα Σταμναγκάθι

- Ντολμαδάκια

- Αμανίτες (μανιτάρια) τηγανητοί

- Τσιγαριαστό

- Μοσχαρίσια Γάλακτος

- Κεφτεδάκια

Ε, να πιούμε και κάτι. Σε κρητικό είμαστε, τί θα πιούμε; Ρακή! κι ένα αναψυκτικό για τη μικρά και νερό, πολύ νερό!

Τα πρώτα ήρθαν γρήγορα. Τα δεύτερα πήραν το χρόνο τους. Είναι εκεί που αρχίζεις κι αναρωτιέσαι, "δεν παραγγείλαμε και κάτι άλλο;"

Εκεί ήταν που ήρθε ο κος Δημήτρης. Να μας ρωτήσει αν είναι όλα καλά. Πείτε με όπως θέλετε, αλλά, όταν με ρωτάνε και μάλιστα όταν με ρωτάνε και με κοιτούν στα μάτια και περιμένουν μιαν απάντηση, χαίρομαι. Ξέρετε τώρα, δε σε ρωτάω και ταυτόχρονα σου δείχνω με κάθε τρόπο ότι δε δίνω δεκάρα για το τί θα μου πεις. Σε ρωτάω και ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ. Αυτός είναι ο Δημήτρης. Σε ρωτάει και τον νοιάζει. Και όταν είπαμε πώς, όλα πεντανόστιμα αλλά, κάπως αργούν τα δεύτερα, δεν έπαιξε βλέφαρο.

Και βέβαια αργούν. Αφού τώρα ετοιμάζονται.Γιατί το καλό δεν είναι ετοιματζίδικο. Γιατί καλύτερα να παραπονεύεσαι γιατί καθυστερούν παρά γιατί είναι μπαγιάτικα. Γιατί "αν στο φέρω και δεν είναι καλό, θα σηκωθεί η μάνα μου από το μνήμα και θα με κοπανίσει". Έτσι είναι αυτά τα πράγματα, παίδες. Το λέει και ο λόγος. "Το καλό πράγμα, αργεί". Αλλιώς, να πας στο πλαστικάδικο που θα στο φέρουν σε πέντε λεπτά. 

Ήρθαν.Το τσιγαριαστό ήταν γευστικότατο. Λίγο πειραγμένο, πάει να πει, όχι αυτό που βρίσκεις στην Κρήτη, αλλά νοστιμότατο. Η μπριζόλα εξαφανίστηκε εν ριπή οφθαλμού και όταν το εφηβάκι είναι ευχαριστημένο, ξέρεις ότι αξίζει τον κόπο. Τα υπόλοιπα εξαιρετικά.

Την επόμενη φορά θα δοκιμάσουμε το γαμοπίλαφο, που ο Δημήτρης που είναι από τα Σφακιά, μας είπε ότι το ετοιμάζει σε 45 λεπτά, πάει να πει είναι πάνφρεσκο. Γιατί θα υπάρξει και επόμενη, αυτό είναι σίγουρο. 

Ο λογαριασμός ήταν περίπου 50 ευρώ. Μας κέρασαν μια υπέροχη, ζουμερή καρυδόπιτα με παγωτό καϊμάκι. Εντάξει, λόγω προϊστορίας στην Κρήτη, περίμενα κάτι πιότερο στο κέρασμα και ίσως και να έπρεπε να υπάρχει, ένα καλτσουνάκι, ας πούμε, λέω εγώ τώρα.

Έρωντας και Σταμναγκάθι

 Πανόρμου & Δ. Πλακεντίας 73, Αμπελόκηποι
τηλ. 210 6984846

www.facebook.com/Ερωντας-Σταμναγκαθι-519063034844060/

ΒΓΑΙΝΩ

Το Κατσίκι

Πολύ καιρό το σκεφτόμασταν. Οι δισταγμοί, κυρίως, δικοί μου.

"Καλά εσείς, εγώ τι θα φάω εκεί, που με βλέπω να παίρνω το κατσίκι παραμάσχαλα και να τρέχουμε στα λιβάδια να βοσκήσουμε παρέα;" κι έτσι όλο και το αναβάλαμε....

Κάποια στιγμή, βέβαια, για όλα τα πράγματα έρχεται η ώρα τους. Είναι εκείνη η ώρα που έχει τίτλο "τέλειωσαν τα χατίρια σου, σειρά μας τώρα!"

Κοκκίνισα, κιτρίνισα, πρασίνισα, το άδικο κανείς δεν το θέλει, έκαμα το λοιπόν την καρδιά μου πέτρα και πήγα. Ψάχναμε την οδό Αθηναίων και πήγαμε ρωτώντας! 

- Η οδός Αθηναίων; 

- αχ, εχμ, περίμενε....

- Ψάχνουμε το "Κατσίκι", το ξέρετε;

- Μα...αυτό έκλεισε!

Πώς; πώς έκλεισε; τώρα έκλεισε; ποτέ δε θα με συγχωρήσει που δεν πήγαμε.... δεν πάμε πιο κάτω να ρωτήσουμε και καμιάν άλλη ψυχή...

- Ναι, με συγχωρείτε, καλησπέρα σας, ξέρετε πως πάμε στην οδό Αθηναίων;

- Στο "Κατσίκι" πάτε;

- Α να γεια σου!!! 

Παίδες, γεγονός! Όταν ένα μαγαζί χαρακτηρίζει έναν δρόμο, μην το αγνοήσετε ποτέ! Σιγά που θα το αγνοούσαμε εμείς, με το χαρακτήρα που 'χουμε!

Κατεβήκαμε τα σκαλάκια της εισόδου νιώθοντας ότι σκαλί το σκαλί αλλάζουμε δεκαετίες, τόπους, ηλικίες, πρόσωπα....ποτέ όμως χώρα....

Με το άνοιγμα της πόρτας νιώθεις λες και μπήκες στο σπίτι κάποιου πολύ αγαπημένου συγγενή, από εκείνους που μικρός δεν έβλεπες την ώρα να επισκεφτείς, μιας και όλο και κάτι θα είχε φυλαγμένο για σένα....

Ο Σάββας ήρθε με τη μία! Να μας περιποιηθεί, να μας βάλει σε τραπέζι, με το χαμόγελό του, με τους τρόπους του [που θα ζήλευε και ένα gourmet από εκείνα με τους ξινομούρηδες σερβιτόρους που δεν θέλουν ούτε να σε βλέπουν...]. Από μακριά καταλαβαίνεις πως αυτός ο άνθρωπος δε σε υποδέχεται στη δουλειά, μα στο σπίτι του. Και ως οικοδεσπότης, είναι εξαιρετικός!

Τι να πρωτοδοκιμάσεις σε ένα μέρος που μοσχομυρίζει νοστιμιές; λίγο απ' όλα φυσικά! Μας πρότεινε το μενού γεύσεων και όταν ένας τέτοιος τύπος σου προτείνει δεν το σκέφτεσαι δεύτερη, ακολουθείς απλά!

Και λες, θα μας αραδιάσει τρία τέσσερα πιατάκια να ψιλοτσιμπίσουμε [κάπως έτσι δε γίνεται;]

Και αρχίζει να φέρνει....και να φέρνει...και να φέρνει....

Και λες, πλάκα κάνει, δύο άτομα είμαστε...

- Τζατζικάκι (σπιτικό παρακαλώ, όχι μούφα από το supermercato...)

- Πατατούλες φούρνου 

- Χυλοπίτες με τυράκι

- Σαλατούλα

- Γίγαντες

- Γουρνοπούλα

- Κατσικάκι

- Παντζαράκια

- Ψωμάκι ζεστό

- Κρασάκι

Η αθώα, είχα παραγγείλει και μια μπριζόλα χοιρινή, γιατί λέγω, νηστικοί θα μείνουμε με τα μενού και τις ιστορίες...

Ήταν η πρώτη φορά που δοκίμασα γουρνοπούλα (από τα χεράκια του Σάββα, να το πούμε κι αυτό) και δεν θέλω να ξαναδοκιμάσω για να μη μου χαλάσει η εντύπωση. Γιατί αυτό ήταν! εντυπωσιάστηκα! τρυφερή, πεντανόστιμη, μαγειρεμένη με αγάπη, υπέροχη!!!

Το κατσικάκι, και δεν το λέγω εγώ η άσχετη, αλλά η ειδικός, ήταν το καλύτερο κατσίκι που έχει φάει (που εκτός από εξαιρετική μαγείρισσα δε τη λες και λιγογυρισμένη...). Και το κατσικάκι είναι δια χειρός Θεοδόση παρακαλώ και δώστε βάση στην πενιά...

Αν ο Σάββας είναι η έξω καρδιά του μαγαζιού η μέσα ψυχή είναι ο Θεοδόσης. Και μαζί σκαρώνουν αυτό που λέμε συνεργασία! Ο Θεοδόσης όλη αυτήν την ώρα ετοίμαζε τη μπριζόλα μου που, ως συνήθως, αν δεν είναι έτοιμη να αυτοκτονήσει μαζί με το μάγειρα, δεν την τρώω. Και παράλληλα βέβαια, μαγείρευε, φούρνιζε, έψηνε, ξεφούρνιζε....

Και μόλις μου την έφερε, είδα κάτι που αποτελεί και το λόγο για τον οποίο προτείνουμε αυτό το μαγαζί. Είδα την αγωνία αν το αποτέλεσμα είναι καλό! Όσοι ξέρουν, θα με καταλάβουν...

Τα παιδιά ήρθαν και τα είπαμε. Όχι γιατί ήμασταν μούρες [κι αν έχουν περάσει μούρες και μούρες από τα τραπέζια αυτού του μαγαζιού], αλλά γιατί έτσι κάνουν με όλους. Και νιώθεις ότι είσαι ανάμεσα σε φίλους. Και το νιώθεις γιατί είσαι.

Φύγαμε σφίγγοντας τα χέρια. Και υποσχόμενοι ότι θα τα ξαναπούμε. Όπως κάνουν οι φίλοι...

Χ.Π.

Το Κατσίκι
Αθηναίων 12 κοντά στο τέρμα Γαλατσίου
τηλ: 210 2920700

ΒΓΑΙΝΩ

Εστιατόριο " ANETON  "     

Και να μας πάλι στο Μαρούσι, σε έναν δρόμο δύσκολης πρόσβασης (χωρίς gps), γεμάτο πολυκατοικίες, χωρίς κανένα μαγαζί ολόγυρα....Ρίσκο να ανοίγεις εστιατόριο εκτός πιάτσας, αλλά για τον Βασίλη Καλλίδη μάλλον καλή επιλογή.

Με σκεπτικισμό και επιφύλαξη για την επίσκεψη σε ένα εστιατόριο ενός ..... τηλεοπτικού αστέρα - σεφ (το ίδιο μεσημέρι μαγείρευε στην εκπομπή της Ελένης Μενεγάκη ), πήραμε κι εμείς το ρίσκο μας.

Τα καλά σημεία , λοιπόν. 

α. Εύκολο πάρκινγκ . Δεν υπάρχει ολόγυρα κανένα άλλο μαγαζί και οι πολυκατοικίες έχουν τα δικά τους πάρκινγκ. Συνεπώς ....δεν σου σπάνε τα νεύρα για να παρκάρεις.

β. Ωραίος χώρος. Καλόγουστος. Προσεγμένος. Με ατμόσφαιρα. 

γ. Απαγορεύεται το κάπνισμα (αυτό είναι εξαιρετικά καλό για τους μη καπνιστές)

δ. Ευγενέστατο σέρβις. Οι άνθρωποι σε εξυπηρετούν με χαμόγελο, είναι "κοντά" και όχι "από πάνω σου", έχουν καλή διάθεση και στη μεταδίδουν χωρίς να φλυαρούν άσκοπα.

ε. Το μενού 

Αλλάζει σχεδόν κάθε μήνα, ανάλογα την εποχή και τα προϊόντα της, κρατώντας κάποια ελάχιστα τιπς.

Οι μερίδες πολύ μεγάλες - γι αυτό να είστε προσεκτικοί μην παραγγείλετε πολλά. 'Οσο πληθωρική είναι η προσωπικότητα του σεφ τόσο πληθωρικές είναι και οι μερίδες.

Δεν υπάρχουν πολλά πιάτα. Αλλά τόσα όσα για να ικανοποιήσουν κάθε γούστο.

Ξεχωρίζει η ζεστή πατατοσαλάτα - ίσως η καλύτερη που έχω δοκιμάσει ως τώρα . Ιδιαίτερη η γεύση της σαλάτας με κινόα . 

Αν είστε λάτρεις της τηγανιτής πατάτας, έρχεται ένα βουνό σε λεπτά στικάκια  σε μια τεράστια πιατέλα με 2 αυγά μάτια από πάνω ή τρίμματα φέτας - ό,τι προτιμάτε.

Το φιλέτο σολομού με μπασμάτι ήταν  ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ό. Ζουμερό από μέσα, τραγανό απ' έξω . Απλά, εξαιρετικό.

Το κεμπάπ σε πιτούλες με σάλτσα γιαουρτιού , χορταστικό και καλοψημένο. 

Προσωπικά βρήκα ουδέτερες τις πένες με σάλτσα φέτας. Στη φίλη μου όμως, που τις παρήγγειλε  άρεσαν πολύ.

Από τα επιδόρπια ξεχώριζε το μιλ φέιγ με μασκαρπόνε και σύκο. 

Ήπιαμε ένα μπουκάλι λευκό κρασί - το φτηνότερο αλλά καλόπιοτο - και ένα μικρό μπουκάλι (200 ml) αφρώδες γλυκό.

Τα....δύσκολα σημεία.

α. Αν δεν έχετε gps θα ταλαιπωρηθείτε να το βρείτε.

β. Πληρώνετε συνεχώς για το νερό - εκτός αν τους ζητήσετε κανάτα.

γ. Αν σας ανανεώσουν τις πιτούλες - (δεν έχουν ψωμί)-  θα σας τις χρεώσουν επιπλέον

δ. Ο λογαριασμός είναι λίγο τσιμπιμένος σε κάποια πιάτα.  Το άτομο θα πληρώσει περίπου 30 με 40 ευρώ .

ε. Μην περιμένετε "καλωσόρισμα" , ούτε ένα λικεράκι κερασμένο για το τέλος......

στ. Απαγορεύεται το κάπνισμα (δύσκολο για τους καπνιστές)

Το 'ΑΝΕΤΟΝ" είναι ένα εστιατόριο που θα ξαναπάς σίγουρα γιατί ξέρεις πως θα φας καλά και νόστιμα σε ένα ωραίο περιβάλλον. Δεν είναι μέρος στο οποία θα γίνεις συχνός πελάτης, αλλά σίγουρα θα το προτιμήσεις για μια ιδιαίτερη γιορτή ή στιγμή σου.

Ζ.

ALTAMIRA ...(στο Μαρούσι)

"Γιατί δεν γράφεις ένα αρνητικό σχόλιο?", "Όλα καλά είναι τα μέρη που πας"? , "Καλά....φοβάσαι να γράψεις πως δεν σου άρεσε"? , "Τι ΦΤΟΥ και βγαίνω είναι αυτό που δεν γράφει κάτι που δεν σου άρεσε?"

...Ε ....κι αφού είδα και απόειδα για το πώς θα στοιχειοθετήσω μια αρνητική κριτική....και αφού έγραψα για ένα εστιατόριο στα Χανιά και πήρα το ...βάπτισμα του πυρός, να την την αρνητική κριτική για εστιατόριο της Αθήνας που όλοι περιμένατε.....

Από τον Ιούλιο που έγινε η επίσκεψη, το αναβάλλω. 

Ίσως γιατί το "Αλταμίρα" - του Κολωνακίου- είναι ένα εστιατόριο που έχω ζήσει όμορφες προσωπικές στιγμές και συναισθηματικά έχει έναν χώρο στην καρδιά μου ιδιαίτερο...

Ένα ζεστό καλοκαιρινό βράδυ βρεθήκαμε με τις φίλες μου, Έφη και Βάλια, στο ΑΛΤΑΜΙΡΑ του Μαρουσιού. Είμαι μέλος του ATHINORAMA CLUB και θα είχαμε και έκπτωση 20%. Σημαντικό σε τέτοιους καιρούς.

Πρώτη αρνητική εντύπωση : Ο σερβιτόρος ήρθε με τους καταλόγους και όταν του έδειξα την κάρτα από το Αθηνόραμα με άφησε άναυδη λέγοντας "α! τότε περιμένετε να σας φέρω άλλον κατάλογο για τα ποτά!!!"

Για αρχή παραγγείλαμε φαλάφελ και κεσαντίγια με θαλασσινά. Για ποτά 2 μαργαρίτες - μια φράουλα και μια λεμόνι και λευκό κρασί. 

Δεύτερη αρνητική εντύπωση : Τα φαλάφελ ήταν ξερά και σκληρά και τα θαλασσινά της κεσαντίγια έπρεπε να τα βρεις με μεγεθυντικό φακό. Τα ποτά ήταν μέτρια. Ιδιαίτερα ξεχώριζε το ....οινόπνευμα της τεκίλας.

Για δεύτερο πήραμε φιλέτο πάπιας - καλούτσικο κατά τα λεγόμενα της Βάλιας- , τσίλι κον κάρνε - το καλύτερο πιάτο από όσα έφεραν - και μουργ χας αβαντ , ( κάτι σαν γεμιστό κοτόπουλο, πολύ παλιά μαγειρεμένο, με σχεδόν αλλοιωμένο το τυρί της γέμισής του) το οποίο μύριζε ψαρίλα , το οποίο δεν φαγώθηκε ποτέ και ψηφίστηκε ως το χειρότερο πιάτο - ως τότε.

Τρίτη αρνητική εντύπωση : ενώ οι σερβιτόροι έρχονταν και ξανάρχονταν ποτέ δεν ρώτησαν γιατί το ένα πιάτο ήταν σχεδόν ανέγγιχτο πάνω στο τραπέζι.

Όταν ήρθε η ώρα για το επιδόρπιο και μόλις ζητήσαμε να μαζέψουν τα πιάτα , μας ρώτησαν για το "μουργ χας αβάντ" και με έκπληξη που δεν μας άρεσε το πήραν κι αυτό από το τραπέζι.

Παραγγείλαμε δύο επιδόρπια : ένα κιουνεφέ και ένα παγωτό παπαρούνα.

Τέταρτη αρνητική εντύπωση : Ήρθε κάτι που έμοιαζε με ..... σομόν σολομός (!) - ήταν το κιουνεφέ , το οποίο μύριζε εξαιρετικά δυσάρεστα και μας πρόσφεραν  ένα έξτρα τσιζ κέικ που....μάλλον τους είχε μείνει από προηγούμενη μέρα (σκληρή σαν πέτρα η βάση του).  Αναρρωτηθήκαμε γιατί περίμεναν να παραγγείλουμε τα γλυκά και όχι να μας κεράσουν το ένα από τα δύο .... Παρεμπιπτόντως  το παγωτό παπαρούνα ήταν εξαιρετικό.

Πληρώσαμε 75 ευρώ με την έκπτωση των 20% (αλλά με ειδικό κατάλογο ποτών !)

Τώρα, αν με ρωτήσετε αν θα ξαναπάω....ΟΧΙ ... δεν θα το κάνω. 

Έχω μια αναρώτηση αν όλα αυτά συμβαίνουν ειδικά στο Μαρούσι....και ίσως επισκεφθώ το Κολωνάκι εκ νέου για να το διαπιστώσω

Εν τέλει , αν θες να κάνεις ένα εστιατόριο εξωτικό στην Αθήνα, ίσως θα πρέπει να προσέξεις το μενού σου. Δεν χρειάζεται τόσο μεγάλος αριθμός πιάτων που φεύγουν δύσκολα και δεν χρειάζεται να το "παίζεις ειδήμων" αν δεν είσαι.... Είναι δυσάρεστο να τα παρατηρούμε αυτά σε κλασικά εστιατόρια. Το ΑΛΤΑΜΙΡΑ είναι μοναδικό στο είδος του. Μήπως αυτή η αίσθηση της μοναδικότητας δεν είναι για καλό ? 

Ζ.

στο Μαρούσι ( για αυτό γράφουμε εδώ)  και στο Κολωνάκι

ΓΛΩΣΣΙΤΣΕΣ ....στα Χανιά

Το Σαββατοκύριακο βρέθηκα στα Χανιά και με τις φίλες μου, την Άννα και τη Σόνια, πήγαμε για φαγητό στο Παλιό Λιμάνι, σε ένα σχετικά καινούργιο εστιατόριο - μεζεδοπωλείο, τις ΓΛΩΣΣΙΤΣΕΣ.

Βρίσκεται στην ανατολική άκρη του λιμανιού, κοντά στα διάσημα "2 ΛΟΥΞ" και τη "ΣΤΑΦΙΔΙΚΗ".

Γενικά είμαι επιφυλακτική ως προς τα εστιατόρια - ταβέρνες του Λιμανιού των Χανίων. Πολλά από αυτά σερβίρουν υπερτιμημένο φαγητό και άκρως τουριστικό , προφανώς γιατί το ενοίκιο που πληρώνουν είναι πανάκριβο και επειδή είναι δεδομένη η προσέλευση πελατών.

Οι ΓΛΩΣΣΙΤΣΕΣ , λοιπόν, έχουν μια μοντέρνα ατμόσφαιρα, το λευκό επικρατεί, και σε προδιαθέτει για κάτι ...νέο στη γεύση.

Θελήσαμε να πιούμε μια γνωστή συγκεκριμένη μάρκα ούζου. Ο ιδιοκτήτης - αρχισερβιτόρος (?) με αμέριστη σιγουριά των όσων έλεγε,  μας πρότεινε τη "Μπαλαρίνα" εκ Χίου. Γλυκόπιοτο αλλά  πολύ διαφορετικό από αυτό που επιθυμούσαμε.

Παραγγείλαμε για αρχή ντακάκια - (κριθαροκουλούρες με ντομάτα και μυζήθρα) - που ομολογουμένως ήταν το καλύτερο πιάτο από όσα ακολούθησαν.

Στη συνέχεια, την αγαπημένη μας χούμους, η οποία μας απογοήτευσε όλες. Δεν είχε σχεδόν καθόλου κύμινο , ούτε λεμόνι αρκετό για να της δώσει τη σπιρτάδα που χρειάζεται. Ζητήσαμε κύμινο και μας έφεραν στο τραπέζι.

Τα μανιτάρια δεν  είχαν σχεδόν καθόλου γεύση, και η υγρασία τους ήταν το κύριο χαρακτηριστικό.

Αποθαρρυμένες , και ενώ είχαμε αποφασίσει να πάρουμε η κάθε μια ένα κύριο, καταλήξαμε να παραγγείλουμε το ριζότο γαρίδας με μαστιχέλαιο και κρέμα γάλακτος, το οποίο  έφτασε στο τραπέζι με τις γαρίδες να τις αναζητάς ανάμεσα στο ρύζι (ξεχώριζαν κάποια κεφάλια) και η γεύση που επικρατούσε  ήταν αυτή της ..... κρέμας γάλακτος.

Για επιδόρπιο παραγγείλαμε "κρέμα Καταλάνα" ( παράξενο να υπάρχει σε κατάλογο ταβέρνας των Χανίων) και ένα ποτήρι με μους σοκολάτας, παντεσπάνι και σαντυγί.

Η μους ήταν πραγματικά εξαιρετική. Η κρέμα καταλάνα , αν έχετε φάει σε ισπανικό εστιατόριο, αδιάφορη.

Πληρώσαμε 48 ευρώ και μας κέρασαν ένα καραφάκι τσικουδιά και ένα ... τσαμπί σταφύλι.

Κύριοι από τις ΓΛΩΣΣΙΤΣΕΣ, σας παρακαλώ φροντίστε τα πιάτα σας. Είναι κρίμα να βρίσκεστε σε ένα τόσο ωραίο σημείο του Παλιού Λιμανιού και να σερβίρετε αδιάφορα και απογοητευτικά πιάτα. Θέλω να πιστεύω πως ήταν μια άτυχη βραδιά...και ίσως σας δώσω μια ακόμη ευκαιρία σε λίγους μήνες.....

Ζ.

Τα Καραμανλίδικα (Του Φάνη)

Να είσαι μέσα στην Αθήνα και να τριγυρνάς αποτελεί από μόνο του μια περιπέτεια. Τώρα, αν αυτή η περιπέτεια περιλαμβάνει και πλήθος τουριστών και συννεφόκαμα και σκόνη και ψώνια - πάει να πει κουβάλημα - τα πράγματα σοβαρεύουν κομμάτι. 

Και το ποτάμι των ανθρώπων και της ζέστης σε ξεβγάζει κάπου προς Ευριπίδου μεριά κι εσύ μεθάς, από τους ανθρώπους θες, από τα μπαχάρια, από τις μυρωδιές των αλλαντικών, από την κίνηση στους δρόμους, τις κόρνες, τον εκνευρισμό - τύφλα να έχει το New York! - και θέλεις κάπου να κρυφτείς, να καταφύγεις, να ξαποστάσεις....άσε που πεινάς κιόλας!

Και ξάφνου, νάτο! δεν το ήξερες, είναι τόσο φρέσκο, ολοκαίνουριο! Μπαίνεις, δεν μπορείς να αντισταθείς. Μέσα άνθρωποι, γελάνε, μιλάνε, τρώνε, πίνουν. Θες αυλή καλύτερα; έχουμε και αυλή, τι μας πέρασες;

Βγαίνεις, πρώτη σκέψη, αυτή δεν είναι αυλή, διάδρομος είναι, δε χωράμε. Χα! Χωράτε και παραχωράτε, καλή διάθεση να υπάρχει και όλα γίνονται! Η Μαργαρίτα είναι εκεί και τα κάνει όλα πραγματικότητα! Κάθεσαι, έρχεται η μπυρίτσα, το ψωμάκι και κάτι ψιλό, έτσι μέχρι να αποφασίσεις. Κοιτάς και γύρω. Στο άλλο τραπέζι, κάτι τσιμπάνε, "τι καλό τρώτε;" Λες και τους ήξερες κι από χτες! "Παστουρμαδοπιτάκια! τέλεια είναι! πάρτε να δοκιμάσετε!" Λες και σε ήξεραν κι από χτες! Είπε κανείς πως η Αθήνα είναι απρόσωπη; όχι εδώ, όχι εδώ στα σίγουρα!

Λες, αποφάσισα, και ξάφνου σκάει μύτη ο τύπος από τα μέσα του μαγαζιού με δισκάκι. "Πάρτε, μόλις τα 'κοψα, πάρτε μια μυρωδιά!" Λίγος παστουρμάς, έτσι για την παρέα! "Όχι, θα μυρίζουμε μετά από δέκα χιλιόμετρα!" "Αν μυρίζει, έλα να μου κάνεις μήνυση! Το φρέσκο δε βρωμάει!" τι είπε ο άνθρωπας....

Έρχεται η παραγγελία:

Ρώσικη του Μήτσου (αλησμόνητη όμως!)

Παστουρμαδοπιτάκια

Σουτζούκι σαγανάκι με τηγανιτά αυγά

Μαγεία! Σπιτική αύρα και χαμόγελο

και έτσι, στο αναπάντεχο...

... αρχίζει να βρέχει! δειλά στην αρχή, μετά πήρε το θάρρος του ο ουρανός. Όλοι τρέχουν να κρυφτούν. Θέλω τόσο αυτό το νερό! κάθομαι εκεί, βρέχομαι, απολαμβάνω. Έρχεται η Μαργαρίτα, σίφουνας! "Πάμε μέσα, θα γίνετε μούσκεμα!" "Όχι, δεν πειράζει, ούτως ή άλλως φεύγαμε!" "Τι; αποκλείεται! δεν θα σας κεράσουμε γλυκό; δε θα τελειώσετε τη μπύρα σας; έτσι θα φύγετε; παίρνω εγώ τα ψώνια, μαζέψτε τσάντες και πάμε μέσα λέμε!"

Αρνείσαι; όχι! Μέσα η παρέα έχει μεγαλώσει. Προχωράς και χωρίς να το καταλαβαίνεις χαιρετάς τον κόσμο. Σε χαιρετάει κι αυτός! Καθόμαστε στη μπάρα! "Πώς σας φάνηκε το φαγητό κορίτσια; Όλα εντάξει;" η κυρία Μαρία, ανάμεσα στα τηγάνια και τις πιρούνες της, ένας διαφορετικός σαμουράι και μάγος της φυλής!

"Ντολμαδάκια δοκιμάσατε;"

"όχι, δεν..."

"μισό να σας βάλω να πάρετε γεύση. Είναι της Μαμάς"

"Εσείς τα φτιάχνετε όλα;"

"Τα περισσότερα, εκτός από τη ρώσικη που είναι του Μήτσου και τα Ντολμαδάκια που είναι της Μαμάς και..."

και έτσι κάπως να συνεχίζεται μια κουβέντα που φτάνει μέχρι συνταγές και μυστικά κουζίνας...

Κι έρχεται και η ... Μαμά! η κυρία Βασιλική! Γλυκιά, ευγενική, με κάτι μάτια τρυφερά και κουβέντες όλο γλύκα.

"Χαλβά κεράσατε τα κορίτσια; δεν φεύγετε αν δε δοκιμάσετε χαλβά να μας πείτε πώς σας φαίνεται!"

"Κυρία Βασιλική, θα γράψουμε για σας!"

"Σας ευχαριστούμε, σας ευχαριστούμε πάρα πολύ, πολύ μας τιμάτε!"

Είπαμε, είπαμε, είπαμε κι άλλα. Για την ιστορία του κτηρίου, για το μαγαζί, για την απόφαση να ανοίξουν ένα τέτοιο μέρος. Κι όλο να μυρίζει η αγάπη και τα χαμόγελα!

Να φεύγεις και να σε βγάζουν μέχρι την πόρτα. Σαν να ήρθες σπίτι τους, σαν να είσαι μέρος της ζωής τους! "Να ξανάρθετε να σας κεράσουμε και το μπακλαβά μας που τέλειωσε..."

Να είστε καλά - καλά!

«τα Καραμανλίδικα του Φάνη»
Σωκράτους 1 & Ευριπίδου 52
Βαρβάκειος Αγορά
10554, Αθήνα
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 210 3254 184, 210 3217 238
www. karamanlidika.gr

Οπωσδήποτε στα ΒΓΑΙΝΩ

VIVA BEER HOUSE

Παρασκευή βράδυ, ένα πολύ δροσερό βράδυ ομολογουμένως….Με τις φίλες μου, τη Βάλια, την Έφη και τη Μαρία αποφασίζουμε να κλείσουμε τραπέζι στο VIVA , στο Μαρούσι.

Σίγουρα έχετε όλοι δει κοντά στο σταθμό, ένα πράσινο ξύλινο σπίτι, που θυμίζει ιρλανδέζικη pub, ή κάτι ….τέλος πάντων όχι πολύ ελληνικό. 

Κι επειδή έχω ένα μικρό κολληματάκι  με τα «όχι και τόσο ελληνικά», και επειδή οτιδήποτε πιο βόρειο της πατρίδας με γοητεύει….. ε….έκλεισα τραπέζι στον κήπο του VIVA.

Στις 8 είχε ήδη αρκετό κόσμο. Αρχικά μας έδωσαν ένα τραπέζι εκτεθειμένο στο αγιάζι και το κρύο, αλλά μετά από την παράκλησή μας για αλλαγή σε κάτι ζεστότερο , αλλάξαμε θέση σε μπαλκονάκι, με τέντα από πάνω μας. Έτσι ήταν χαρούμενες και οι καπνίστριες φίλες μου.

Ο κατάλογος της μπύρας μακρύς….Μπύρες όλων των ειδών, των γεύσεων και των χρωμάτων. Από όλα τα μέρη της Ευρώπης. Παραγγείλαμε 4 διαφορετικές και συνεχίσαμε με άλλες τέσσερις πάλι διαφορετικές…Έτσι….για να τις δοκιμάσουμε ΟΛΕΣ….Φυσικά κάτι ακατόρθωτο και στον πιο γερό πότη.

Δεν έχω ιδέα από μπύρες. Τι σημαίνει ale, lager, ξανθιά, κόκκινη….Θυμόμουν στη Πράγα, σε ένα μοναστήρι, κάτι τεράστια τραπέζια και μια μαύρη υπέροχη…Ε…τη βρήκα στο VIVA.

Και για συνοδευτικά, παραγγείλαμε 2 ποικιλίες κρεατικών και λουκάνικων. Ήρθαν λαχταριστές, τεράστιες, με συνοδεία από χωριάτικες χοντροκομένες πατάτες, τρία είδη σάλτσας, πιτούλες ψημένες και ένα καταπληκτικό ξυνολάχανο.

Αν εξαιρέσεις το ότι τα τραπέζια είναι λίγο στενάχωρα και το θόρυβο από τη δυνατή μουσική, τα τραίνα που περνούν, και την πολυκοσμία….από τις 8 ως τις 9.30 μπορούσαμε και να φάμε και να μιλήσουμε και να ακούμε η μια την άλλη…Μετά, δυστυχώς, τα πράγματα δυσκόλεψαν.

Στα συν του μαγαζιού, εκτός από το υπέροχο - καλοψημένο- φαγητό, και τον ενημερωμένο κατάλογο μπύρας, ο σερβιτόρος μας – ο Αντώνης – που έκανε τα πάντα να μας εξυπηρετήσει γρήγορα, με κέφι και ευγένεια. Αυτόν να ζητήσετε όταν πάτε!

Για το τέλος, μας κέρασαν μους σοκολάτας, ελαφριά και γευστικότατη.

Μας έμεινε απωθημένο ο σωλήνας με τα 3,5 kg μπύρας που έπαιρναν στα διπλανά τραπέζια. Γι αυτό και θα ξαναπάμε.

Η καθεμιά μας πλήρωσε 18 ευρώ και φύγαμε ικανοποιημένες από τη σχέση ποιότητας – ποσότητας – τιμής.

Ζ.Δ.

Οπωσδήποτε στα ΒΓΑΙΝΩ.

Νερατζιώτισσης  15 στο Μαρούσι

Απέναντι και στα 100 μέτρα από τον Ηλεκτρικό

Για κρατήσεις – οπωσδήποτε- 694 146 0006

www.vivabeerhouse.gr

Burger Joint [Ψυχικού]

Μάης και η Αθήνα να παίρνει αργές βράσεις, έτσι για να νοστιμέψει στο ζουμί της....
και μάλιστα μεσημέρι, εκεί κατά τις 3 και κάτι, τέσσερις παρά κάτι....
και μάλιστα πεινασμένες ωσάν λύκοι....
δράσαμε αυθορμήτως πώς και αστραπιαίως...ε...ήμασταν και στη γειτονιά....

Τα τραπεζάκια έξω φισκαδούρα και έτσι... μέσα..... και μέσα πάει να πει, ακάπνου και ατσίγαρου γωνία, βεβαίως, βεβαίως.

Από την άλλη μέσα πάει να πει, καραάνετα καναπεδούρια και άνετα τραπέζια. Και ησυχία. Και υπέροχο μινιμάλ, βιομηχανικό design με το μενού στον τοίχο [και στο τραπέζι, ησυχάστε...]. Τα νούμερα των τραπεζιών υποδεικνύουν τραπουλόχαρτα. Ήμασταν στο νούμερο 4. Θυμήθηκα την ταινία "είμαι το νούμερο τέσσερα". Η ταινία tres miserable, το τραπέζι κλάσεις ανώτερο, αν και νομίζω πως το καλύτερο του μαγαζιού μένει να ανακαλυφθεί.

Η παραγγελία: 

Tabouleh [ήτοι, σαλάτα με πληγούρι, μαϊντανό, κόλιανδρο, τομάτα και φρέσκο κρεμμυδάκι]. Όταν όμως λέμε με πληγούρι εννοούμε ότι ο chef άδειασε όλο το σακουλάκι σε ένα τσερκάκι τόσο δα.... τα υπόλοιπα υλικά πάσχιζαν να κάνουν την παρουσία τους αισθητή αλλά...μάταιος κόπος.

Brioche Sliders [ήτοι, 3 mini burgers με cheddar, καραμελωμένα κρεμμύδια και BJ mayo]. Σκέτο όνειρο!!!! Υπέροχα τα ψωμάκια, καλοψημένα τα μπιφτεκίδια [επιτέλους] και υπέροχα, λεπτούλια πατατουλίνια που συνοδεύουν επάξια το πιάτο!

The Hangover Burger [ήτοι, cheddar, bacon, τομάτα, μαρούλι, κρεμμύδι, τηγανιτό αυγό και Spicy may]. Η παραγγελία απαιτούσε medium well ψήσιμο και ήταν έτσι, ζουμερό και μοσχομυριστό. Σερβιρισμένο σε καλαθάκι με πατατούλες, που όμως, σε αντίθεση με τη Χάρις θα τις ήθελα χοντροκομμένες, όχι να πρέπει να φάω οκτώ για να καταλάβω μία... Παρόλα αυτά ήταν φρέσκιες και πεντανόστιμες!!!

Highlights:

• Απόλυτο highlight, ατού και "καλό χαρτί" του μαγαζιού η Σοφία!!!! Η πιο γελαστή, ζεστή, φιλική και εξυπηρετική φατσούλα του μαγαζιού. 

• Υπέροχα ποτήρια νερού!!!! Τέλεια, τέλεια, τέλεια!!!

• Καταπληκτικοί λουκουμάδες με σοκολάτα και μπισκότο για επίλογο!!!! Μικροί, στρογγυλοί, ζουμεροί, τραγανοί, της ώρας και όχι ετοιματζίδικοι!

• Ο λογαριασμός! Για τα παραπάνω [συν τους ως άνω λουκουμάδες] δώσαμε 13 ευρώ το άτομο.

• Τα μπλουζάκια! Σε άσπρο και μαύρο με το λογότυπο του χώρου. Θέλω ένα παρακαλώωωωω!!!!

Αρνητικά:

• Η έλλειψη κλιματισμού. Πολύ σοβαρό, ειδικά με τις θερμοκρασίες που έρχονται....

• Η πρώτη φράση μετά το "γεια σας". "Μετά την παραγγελία δεν μπορείτε να αλλάξετε τραπέζι". Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό ή γιατί με πείραξε, ειδικά αφού το μόνο που ρώτησα, όσο πιο ευγενικά μπορούσα ήταν αν γινόταν, όταν άδειαζε κάποιο τραπέζι έξω να μας μεταφέρουν...

Οπωσδήποτε στα ΒΓΑΙΝΩ

Σολομού Διονυσίου 4
Ψυχικό

mail:  info@burgerjoint.gr 
tel: 210 6712222 
http://www.burgerjoint.gr

Ωράριο Λειτουργίας: 12:30-03:00

Μαγεμένος Αυλός

...Ή αλλιώς «ταξίδι στο χωροχρόνο».

Με τη φίλη μου τη Νόρα στον ΜΑΓΕΜΕΝΟ ΑΥΛΟ την Πέμπτη το βράδυ. ‘Πάμε εκεί που με πήγαινε ο πατέρας μου όταν ήμουν παιδί ;»

Και ξαφνικά, από την Αθήνα του 2014 , βρεθήκαμε στην Αθήνα του 1960. Σε ένα εστιατόριο με ρετρό διακόσμηση, ιδιαίτερα δωμάτια - privet, κατάλογο με φαγητά του τότε, γκαρσόνια με γιλέκα και μαύρα παντελόνια  που σίγουρα σέρβιραν εκείνα τα χρόνια , με έναν ηλικιωμένο κύριο που έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε τραγούδια του τότε και με μια κυρία που τραγουδούσε Χατζιδάκι και γαλλικά τραγούδια του τότε....

Ήταν ένα ταξίδι στο ΤΟΤΕ....

Τότε που ο Μάνος Χατζιδάκις , σχεδόν όλη μέρα καθόταν στο πιάνο του ιδιαίτερου δωματίου αυτοσχεδιάζοντας και τρώγοντας κροκέτες παρμεζάνας.

Τότε που όλοι σχεδόν οι ηθοποιοί του...κλασικού ρεπερτορίου έρχονταν μετά τις παραστάσεις τους για να χαλαρώσουν.

Η Νόρα μένει στο Λονδίνο και όποτε έρχεται εδώ χρειαζόμαστε ησυχία για να πούμε τα νέα μας.

Μας έβαλαν στον ιδιωτικό χώρο, ακριβώς μπροστά από το κλειστό πιάνο. Ένιωσα σχεδόν τις ανάσες και τα γουργουρητά του Μάνου. Μύρισα τον καπνό του τσιγάρου του....Και σαν ...να άκουσα το γάργαρο γέλιο της Μελίνας από το διπλανό τραπέζι....

Παραγγείλαμε σνίτσελ, Χόφμαν και Βιεννουά, μια σαλάτα ψητών λαχανικών, ένα ποτήρι κρασί....

Ο σερβιτόρος μας έφερε την παραγγελία σε τρόλεϊ και τα πιάτα μας ήταν σκεπασμένα με καπάκι...

Είχαμε την άνεση να τα πούμε , μιας και ο κύριος μουσικός τραγουδούσε χωρίς μικρόφωνα...

Στο τέλος παραγγείλαμε γλυκό....Ραβανί με παγωτό....Λιγάκι....παλιό. Το επιστρέψαμε και δεν δεχθήκαμε να μας το αντικαταστήσουν παρόλη την επιμονή τους. Για αποζημίωση μας κέρασαν παγωμένο λιμοντσέλο.

Πληρώσαμε 45 ευρώ .

Αν με ρωτήσετε τους λόγους για να πάει κανείς στον ΜΑΓΕΜΕΝΟ ΑΥΛΟ θα σας έλεγα  για να κάνει αυτό το ταξίδι στο χρόνο και να γευθεί παλιομοδίτικα, αξιοπρεπέστατα,  φαγητά εκείνης της Αθήνας. Αυτά που μαγείρευαν οι γιαγιάδες της πόλης.

Δεν είναι funky, δεν είναι θορυβώδες, δεν έχει μοντέρνα κουζίνα, δεν συχνάζουν νέοι.

Αλλά είναι ένα μέρος που έστω για μια φορά μπορείτε να το επισκεφθείτε για να ταξιδέψετε κι εσείς στην χρυσή δεκαετία  της Αθήνας, τη δημιουργική, τη ρομαντική, την υπέροχη. Στη δεκαετία του ’60.

Αν με ρωτάτε, είναι οπωσδήποτε ΒΓΑΙΝΩ!

Ζ.Δ.

 

Διεύθυνση: Αμύντα 4, Παγκράτι

Τηλέφωνο: 210 7223195

http://magemenosavlos.gr/ma/

Μαύρο Πρόβατο

Πλησιάζει - που λες - απειλητικά το μεσημέρι και ενώ το στομάχι έχει φτάσει στην πλάτη και μου κάνει μασάζ και ενώ κοιτάζω λάγνα το Σωτήρη που μου φαντάζει σαν ένα από εκείνα τα αγριογούρουνα που θάμπωναν τον Οβελίξ, ρίχνει την ιδέα η Ζαφειρία! ""Πάμε 'Μαύρο Πρόβατο'!"

Εδώ είναι που δεν έχει νόημα, η σκέψη πάει αυτόματα: καθαρός χώρος, όμορφες μούρες, χαμόγελα, και φαγητάρες!!!! Σε ολίγον τι πήραμε ντελέφωνο, κλείσαμε, ήμασταν εκεί και καθόμασταν!!!

Δεν ήταν η πρώτη φορά....Άλλωστε ξέρεις πως αν πας στο ΜΑΥΡΟ ΠΡΟΒΑΤΟ, θα φας τέλεια,  και δεν θα κλαις τα λεφτά σου.
Δοκιμάσαμε για πρώτη φορά τη σαλάτα με την αλμύρα και τη μους ταραμά....Οποία έκπληξη στον ουρανίσκο.....
Και ξαναφάγαμε....χιουνγκιάρ μπεγιεντί, ζεστή πατατοσαλάτα, ζυμωτό ψωμί και μουσακά με κιμά από κοτόπουλο και μπεσαμέλ από σπανάκι. Αυτά να τα προτιμήσετε οπωσδήποτε όταν πάτε....
Για επιδόρπιο εγώ πάντα διαλέγω τη μους από λεμόνι και καραμελωμένα αμύγδαλα. Ονειρεμένη....

Για επιδόρπιο εγώ διάλεξα το Μόκα semi freddo, που, αν σας αρέσει ο καφές θα βρείτε αυτό το ... ζεστό παγωτό με το γλυκό κουταλιού πορτοκάλι παρέα του εξαιρετικό. Απαλή, βελούδινη γεύση, με μια εσπεριδοειδή σπίθα να φλερτάρει με άπασα τη στοματική κοιλότητα...


Θετικά: Υπέροχο φαγητό, ευγενέστατο και σχετικά γρήγορο σέρβις, πολύ καλές τιμές αναλογικά με τις μερίδες. Με το καλωσόρισμα, τσιπουρίδιον και φρυγανισμένο ψωμάκι με ντιπ - κατά ντιπ - ντομάτας... Η ιδιοκτήτρια που, με χαμόγελο και γεμάτη θετικότητα θα σας ρωτήσει σίγουρα για το αν σας άρεσε και θα ακούσει -πραγματικά- ό,τι κι αν έχετε να της πείτε...

Αρνητικά: Πολύ σημαντικό να έχετε κλείσει προκαταβολικά γιατί γίνεται λαϊκό προσκύνημα. Επίσης, μην ξεχάσετε τα υπογλώσσια για το παρκάρισμα πριν πάτε στο μαγαζί. Τα τραπέζια όξω είναι πολύ κοντά το ένα στο άλλο οπότε, αν έχετε να πείτε κάτι πολύ εμπιστευτικό - βλέπε μυστικό του κράτους - καλύτερα να περιμένετε για μετά το φαγητό... Εκτός από το τσιπουροκαλωσόρισμα δεν έχει κέρασμα τίτλων τέλους, οπότε για αλλαγή βάρδιας στη γεύση θα πρέπει να την πέσετε στα επιδόρπια...Άντε βρε προβατοπαίδια...κεράστε κι εσείς το κάτιτίς σας.....

 Tips: Το καλύτερο τραπέζι του μαγαζιού είναι το νούμερο 11.

Άααααααρα........    Το "Μαύρο Πρόβατο" είναι οπωσδήποτε στα ΒΓΑΙΝΩ!!!!

Το Μαύρο Πρόβατο του Press Café
Αρριανού 31, Παγκράτι
email: info@tomauroprovato.gr
τηλ. Κρατήσεων: 210 7223.466
τηλ. Παραγγελιών: 210 7223.469